Oλόκληρη η ελληνική κοινωνία, εδώ και δύο δεκαετίες, ζει τις συνέπειες της απουσία μίας συνολικής μεταναστευτικής πολιτικής, η οποία θα είναι σε θέση να ρυθμίσει τα μεγάλα ζητήματα, που έχουν δημιουργηθεί από το κύμα των μεταναστών, οι οποίοι παραμένουν στη χώρα μας.

Οι απόπειρες για εξεύρεση λύσης των προηγούμενων ετών είχαν τη βάση τους στη λογική των μαζικών νομιμοποιήσεων ( 2005 και 2007 ), με αποτέλεσμα, χωρίς κανένα απολύτως σχέδιο, να νομιμοποιηθούν περίπου 150 χιλιάδες μετανάστες.

Σήμερα στην Ελλάδα ζουν πάνω από μισό εκατομμύριο παράνομοι μετανάστες. Πολλοί από αυτούς έχουν στήσει εδώ τα νοικοκυριά τους, έχουν αποκτήσει περιουσία και μεγαλώνουν τα παιδιά τους με ελληνική παιδεία και κουλτούρα. Σαν εργαζόμενοι συνεισφέρουν στην εθνική οικονομία, καλύπτουν τις «τρέχουσες» ανάγκες σε εργατικό δυναμικό, αλλά παρ’ όλα αυτά ζουν σε ένα καθεστώς ημιπαρανομίας, χωρίς εκείνα τα πολιτικά δικαιώματα, που θα τους βοηθήσουν να ενσωματωθούν κοινωνικά και πολιτισμικά. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργούνται εργαζόμενοι «ειδικής κατηγορίας», με λογικές γκέτο και περιθωριοποίησης, πράγμα που έχει αρνητικές συνέπειες, αφού διασπά τον κοινωνικό ιστό της χώρας.

Το φαινόμενο είναι πιο έντονο ιδιαιτέρα σε ό,τι αφορά τα παιδιά των αλλοδαπών, που αποτελούν το 10% περίπου του σχολικού πληθυσμού της χώρας και μεγαλώνουν σαν «πολίτες» χωρίς πατρίδα και ταυτότητα.

Έχουμε το δικαίωμα σ’ αυτά τα παιδιά, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα, να υποσχόμαστε ως μοναδική προοπτική το κοινωνικό περιθώριο;

Έχουμε ποτέ σκεφτεί ότι η λύση τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, με τις απειλητικές επιπτώσεις που έχει στην οικονομική και κοινωνική της ζωή, είναι να ενσωματώσει κοινωνικά και πολιτισμικά τον αριθμό εκείνο των μεταναστών, που είναι απαραίτητος για την διατήρηση ή και την αύξηση της πληθυσμιακής της ισορροπίας;

Είναι δυνατό να ελπίζουμε σε ένα αναπτυξιακό μέλλον και σε συνθήκες ομαλής και ασφαλούς συμβίωσης αν δεν συμπεριλάβουμε στο εθνικό μας σχέδιο όλους όσους συμβάλλουν με το μόχθο και την εργασία τους μαζί μ’ εμάς, τους έλληνες πολίτες, δυναμικά σε αυτό;

Οι όποιες φωνές αντίρρησης και ψευτοσυντηρητισμού έχουν σαν σκοπό μικροπολιτικές εντυπώσεις σε έναν αγώνα για το ποιος τελικά θα κάνει κουμάντο στην «πολυκατοικία της Δεξιάς». Από την άλλη η Αριστερά αντιδρά στις πρωτοβουλίες της Κυβέρνησης για μια συντονισμένη και δίκαιη αντιμετώπιση του θέματος, αφού ο προοδευτισμός της ερμηνεύεται σε μικροπολιτικά οφέλη και όχι στην συμμετοχή στην προσπάθεια μετάβαση σε μια πιο ανθρώπινη και δίκαιη κοινωνία.

Η Ελλάδα, ως ένα Ευρωπαϊκό Κράτος δικαίου, είναι υποχρεωμένη να εγγυάται όχι μόνο την ασφάλεια των συνόρων της, αλλά και την ασφάλεια και την κοινωνική συνοχή, αυτών που την κατοικούν. Και η πρόσφατη νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης για την πολιτική έναντι των μεταναστών αυτό το στόχο έχει. Αφορά, βέβαια, στους νόμιμους και μακροχρόνια κατοικούντες στην χώρα μετανάστες, όπως και τα παιδιά τους, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ.

Σαν Έθνος έχουμε ζήσει την μετανάστευση. Υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, αφού τώρα είμαστε στην πλευρά του ισχυρού. Άλλωστε ο Ελληνισμός μεγαλούργησε όταν δέχθηκε να μπολιαστεί από άλλους λαούς και να αφομοιώσει όλα εκείνα τα στοιχεία, που του χρειάζονταν για να οδηγηθεί στην πρόοδο.

Η πολιτιστική πολυμορφία και η διαρκής κινητικότητα και όσμωση διαφορετικών πληθυσμών είναι κάτι, που δεν θα πρέπει να μας φοβίζει, όταν γίνεται στη βάση αποδεκτών αξιών και κανόνων. Αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο από την πολιτική για τους μετανάστες, που επιχειρεί να εφαρμόσει η Κυβέρνηση. Και οι οπαδοί αυτής της ρεαλιστική θέσης συνεχώς αυξάνονται.

Ηλίας Κ. Κλεισσάς

Γραμματέας Ν.Ε ΠΑΣΟΚ ΧΙΟΥ